Misbehaviour

De Miss World-verkiezing was jarenlang — vanuit het perspectief van de jaren vijftig en zestig — tamelijk onschuldig vermaak. Jonge vrouwen in badpak die rondjes liepen en lieflijk glimlachten, meer was het niet.

Maar in 1970 werd plotsklaps alles anders. Allereerst kwam een groep radicale feministen openlijk en activistisch in opstand tegen deze vleeskeuring. Daarnaast werd er ook nog eens een donkergekleurde kandidate tot Miss World gekroond.

In ‘Misbehaviour’ (woordspeling!) speelt Keira Knightley de rol van Sally Alexander. Gescheiden moeder Sally wil het patriarchaat van binnenuit opblazen maar haar proefschrift over de rol van vrouwen in de arbeidersbeweging wordt door een mannelijke academicus afgedaan als “te veel een niche onderwerp”.

Na een ontmoeting met de radicale Jo Robinson sluit Sally zich aan bij de Britse Dolle Mina’s. Deze groepering wil de Miss World-verkiezing verstoren, omdat dat fenomeen niet meer past in een veranderende, progressievere maatschappij.

Zo op het eerste gezicht is ‘Misbehaviour’ een rechttoe rechtaan verhaal over de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen. Maar regisseur Philippa Lowthorpe brengt nog een andere interessante laag aan in de vertelling, die van Miss Grenada namelijk. Voor haar is de door Jo en Sally zo verafschuwde missverkiezing juist de enige mogelijkheid om aan een leven van rassenongelijkheid en armoede te kunnen ontsnappen.

Zo is de Miss World-verkiezing voor de ene vrouw een symbool van onderdrukking en voor de ander juist de hoop op een beter leven. ‘Misbehaviour’ maakt aldus fraai duidelijk dat de wereld niet altijd even zwart-wit in elkaar zit.

Het zijn best stevige thema’s dus die in ‘Misbehaviour’ aan de orde komen. Toch is de film niet zwaar geworden. Integendeel, hij blijft bedrieglijk lichtvoetig en vermakelijk. Het is weer zo’n tot in de puntjes verzorgde, oerdegelijke film uit de Britse traditie, een film die geen moment verveelt.