See How They Run

Een moordmysterie à la Agatha Christie: amusant, ouderwets, sfeervol, dat is het allemaal wel. Maar in de eerste plaats is ‘See How They Run’ gewoon een bijzonder leuke film. Het verhaal omzeilt het al tientallen jaren bestaande probleem van het theaterstuk ‘The Mousetrap’ van de beroemde Engelse moordschrijfster Agatha Christie.
 
De schrijfster (1890 – 1976) liet in haar testament opnemen dat, zolang het stuk in het theater wordt opgevoerd, het niet mag worden verfilmd. De première was in november 1952, sindsdien draait het onafgebroken en is ‘The Mousetrap’ het langst draaiende theaterstuk ter wereld. Eerst in het Ambassadors Theatre, sinds 1974 in het St. Martin’s Theatre. Het wordt dus al zeventig jaar dagelijks gespeeld, heel vaak ook nog voor een uitverkochte zaal.
 
‘See How They Run’ gebruikt Christie’s theaterstuk als décor om een moordmysterie op te hangen. Er is in het theater een man vermoord, er komt een politie-inspecteur om de zaak te onderzoeken. De voorstelling wordt stilgelegd omdat eigenlijk alle spelers verdacht worden en dan volgt er een tweede lijk. De inspecteur wordt geholpen door een onervaren agent, die zijn meerdere meer voor de voeten loopt dan helpt. Maar dat draait uiteraard aan het eind van het verhaal weer om, als de agent een beslissende rol speelt in de ontrafeling van het mysterie.
 
‘See How They Run’ is een klassiek moordverhaal en dat wordt benadrukt door de aankleding en de sfeer van deze vermakelijke film. Het is een aantrekkelijk, luchtig en vlot verteld verhaal. Er zitten bekende gezichten in, zoals die van Adrien Brody, Sam Rockwell en Saoirse Ronan, en het heeft een verrassende plot en een gezonde dosis Engelse zelfspot. En dat de uiteindelijke ontknoping een beetje gezocht is, ach. De bekoring van ‘See How They Run’ ligt niet in de oplossing, maar in het ontrafelen. En dat gebeurt met flair en humor en dat is prettig in deze ingewikkelde tijden.